Cytokiny

Cytokiny to duża grupa peptydów i białek, które służą jako cząsteczki sygnałowe zaangażowane w odporności swoistej i nieswoistej. Cytokiny pomagają regulować intensywność i czas trwania odpowiedzi immunologicznej, a także wpływają na wiele innych procesów biologicznych, np. wzrost i aktywację komórek. Cytokiny mogą działać jako czynniki autokrynne, wpływając na te komórki, które je wyprodukowały, lub jako czynniki parahynne, regulując aktywność komórek otaczających. Niektóre cytokiny są przenoszone przez krew i działają na bardzo odległe tkanki. Biolodzy dzielą je ze względu na czynności lub pochodzenie. Omówimy cztery grupy cytokin: interferony, interleukiny, chemokiny i czynniki martwicy nowotworu. Komórki zakażone przez wirusy lub inne patogeny wydzielają cytokiny nazywane interferonami. Typ I interferonów jest wytwarzany przez makrofagi, duże komórki fagocytujące, lub fibroblasty, komórki produkujące włókna tkanki łącznej. Interferony typu I hamują replikację wirusów i stymulują komórki o aktywności przeciwwirusowej - limfocyty NK. Wirusy namnażające się w komórkach eksponowanych na interferony typu I tworzą wiriony o słabszej zdolności do zakażania. Typ II interferonów, uwalniany w swoistej odpowiedzi immunologicznej, również wykazuje aktywność przeciwwirusową, a ponadto wzmaga aktywność niektórych komórek układu odporności. Może np. stymulować makrofagi do niszczenia komórek nowotworowych lub komórek gospodarza zakażonych przez wirusy. Interferony od ich odkrycia w 1957 r. stały się tematem wielu badań. Firmy farmaceutyczne używają technologii rekombinantowego DNA do produkcji dużych ilości niektórych interferonów.